Benim hayatim bir ask masalindan ibaret.
On yedi yasindaydim. Lise son…
Bir bilseniz ne cok umut vardi ceplerimde, gögsumde acmamis cicekler…
Her sabah okula giderken önunden gectigim bir kiz vardi. Saclari kivircik, gözleri boncuk. O beni bilmezdi benimse onu görmeden gecirdigim hic bir gun yuzum gulmezdi. Bu böyle uzunca bir zaman devam etti. Sonra bir gun bir yerde karsilastik, konustuk. Anlattim icimden gecenleri. Sadece tebessum etti, gitti. Sonra tekrar karsilastik, tekrar tekrar…
Ve bir gun merhaba dedi. Bir sene görustuk. Yeryuzunde gözlerimin gördugu en buyuk askti O. Bilemedim kiymetini, bir anlik öfkeyle yok ettim kendimi. Bitti. Sabahlara kadar kapisinda bekledim. Yalvardim, yakardim geri dönduremedim. Bir gun baska biri var dedi. Sustum, icime atmaya calistim. Hasreti dört sene giydim uzerime, anladim ki bundan sonra hasrete gölgem diyecegim. Daha ne savaslar verdim, ama artik tukendi umutlarim, aska inacim…
iki ay önce evinin önune “Bu da gelir, bu da gecer sevdigim” yazdim.
simdi ne yapiyor bilmiyorum, istese de beni bulamaz ben cok uzaktayim.
Ben sonsuza kadar, iki kisinin birbirini sevebilecegine inanmiyorum. Bana kizmayin ama benden baska ask acisi cekenleri görunce yada duyunca karamsarligim biraz azaliyor, yaralarim biraz kapanmiyor.
bir KiRiK gEnclik HiKaYesi,
yok mudur sevdanin caresi?
hasretin kizil hanesi,
cileli basima gelip tac oldu.
Ah yine o gurbet bestesi
Gunun minesi soldu, soldu.
Yarali kusum, hazan gunesim,
Guz ayazinda kor atesi,
Bi sözun ucur gögum gul acsin,
Yad eller aldi bizi.
