bu yasima kadar hayatla hep tek basima savastim ama o kadar cok yoruldumki o kadar acizimki artik yasamak bile istemiyorum.insanlari tanidikca hayvanlari ve hayvanlar gibi yasamayi daha cok seviyorum.kendimi bildim bileli yurtlarda gecti hayatim.ewet hem annem hemde babam hatta bir abim birde kardesim var ama yok ewet olmalarina ragmen yoklar.cunku hic bir zaman yanimda olmadilar.daha önceleri hep bir aile hasreti ve özlemi cekiyordum ama icimdeki o hasret o özlem deli bir yangin gibi yanip yanip söndu ve kul oldu.ve önceleri yani hayatimin toz pembesindeyken yasamayi cok seviyordum cunku herkesin beni sevdigine inaniyordum ama öyle degilmis ailemin yaninda bile hic degerim yokmus artik benim icin yasamanin pek bir anlami yok yani kaybedebilecegim hic bir sey yok yasamaktan nefret ediyorum ve ölmek istiyorum
