Ufak bir kızdı. Her şey den korkuyordu. Herkesin,bütün gözlerin üstünde olduğunu düşünüyordu. Otobüse binemiyor,sokakta fazla duramıyordu. Zaman geçtikçe içinde ki bu buğradan çıkamaz olmuştu. Kalabalık gördüğünde hep annesi geliyordu aklına. Kalabalık onu bir anlık da olsa bir bunalıma sokuyordu. Çok ufakken yuttuğu gibi,gene alıp götüreceğini ve bir daha bir çıkış yolu bulamayacağını düşündükçe korkusu daha da artıyordu. Ah bir çıksa aklından,kalabalığa karışsa onun tek amacı buydu. Oda istiyordu bu savaşı yenmeyi. Annesi dedim ya;çok ufaktı,annesiyle alışverişe çıkmıştı,birden elini bırakıvermişti sonunun böyle olacağını bilmeden. Bir anda kendini çöl ortasında terkedilmiş gibi hissetmişti. Kaybolmuştu. Etrafında tanımadığı yüzler,acıyan gözler gördükçe daha çok korkuyordu. Sonunun ne olacağını bilmeden şüpheyle etrafında dolanıp annesini arıyordu. Polisin karakola götürmesiyle 1 gece annesinden ayrı o farklı ,hiç tanımadığı yüzlerin yanında kalmıştı. O geceden sonra başlamıştı bu korku onda. O günden beri sokağa her çıkışında kaybolacakmış gibi geliyordu. Hayatının her dalına yansıyordu bu durum. Annesine daha sıkı sarılmıştı artık. Ta ki bana gelene kadar. Bir psikolog olarak böyle hastalarla çok karşılaşmıştım. Ama bu farklıydı. Bunun gözlerinde hayat vardı,mutluluk vardı. 2 senelik bir tedaviydi. O yüzden hastam gibi değil di o!2 sene her seans da bir umutla geliyordu. Çünkü çok sıkılmıştı bu durumdan. Hiçbir arkadaşı yoktu,kimsesi yoktu yanında. Sadece bir annesi bir de doktoru olarak ben vardım. Artık zaman geçtikçe beyninde yenmeye başlamıştı. Bir kaybolmanın hayatına bu kadar hakim olmaması gerektiğini anlamıştı. Artık bunu yenme zamanı gelmişti,seansların etkisi belli etmeye başlamıştı kendini. Kendi başına kalabalık yerlere gidiyordu,pazarlara,alışveriş merkezlerine. Gene korkuyordu,ama üstüne gidiyordu pes etmedi bu inancından. Çünkü artık kesin olarak kafaya koymuştu. Bunu yenecekti. Ve bir kere daha gittiği alışveriş merkezinde seneler önce gördüğü bir tabloyu görmüştü. Ufak bir çocuk göz yaşlarına boğulacak şekilde ağlıyordu,yanına gitti. Annesini kaybetmişti çocuk. Tir tir titredi o anda,biranda ne yapacağını bilemedi. Şoka girmişti belki de,ama bu şok kısa sürdü ve danışmadan çocuğun annesini buldu. Evet o günden sonra kendine biraz daha güveniyordu. Çünkü;kendi durumunda ki birine yardım ettiği için içinde ki bu bunalımdan kurtuluyordu. Herkesin başına gelebileceğini düşünerek,bunu artık yenmişti,uzun da olsa bu korkudan kurtulmuştu!!! Artık onun penceresinden hayat farklı gözüküyordu,artık mutluydu!!!
