Güney Doğuya gittinizmi hiç? Ordaki gözleri yaşama sevinci dolu pırıl pırıl çocukları gördünüzmü? Sizin çocuklarınıza benziyor inanın hiç farkları yok. Onlarda gazoz kapağı biriktirip, atçılık oynuyorlar köylerinin yada ilçelerinin "çamurlu" sokaklarında.
Pardon bizim sokakta çamur yok. Hiçkimse anasından terörist doğmuyor. Gece köye terörist gelipte ya hepinizin canı yada oğlunuz dediğinde başka çaresi olmadığından, yada çehaletinin kurbanı olarak saf bir şekilde amaçlarına inandığından ve bir kez gittiğinde birdaha geri dönemediğinden belkide.
Yada bir gün arkadaşlarıyla köy bakkalının önünde gazoz kapağı toplarken yanlışlıkla düşen bir top mermisi minicik gözlerinin önünde canından çok sevdiği kardeşini almıştır ondan ve düşman bellemiştir devleti.
Koyun gütmeye dağa giden babası dönmemiştir birdaha, belkide onu aramaya çıkmıştır.
Çok sevdiği arkadaşı mayına basmıştır olamazmı? Bizim çocuklarımızın hiç böyle endişeleri oldumu bir düşünün, okula gitmek için kara kışta delik ayakkabılarıyla karın içinde 8 kilometre hiç yürümediler.
Hasta olduklarında hastaneye gitmek için Fırattan karşıya bir tele asılı kasada geçmeye çalışırken, hastalıktanmı yoksa azgın suya düşmektenmi daha çok korktuklarını bilemediler.
Bırakın hataları sistemlerde aramayı. İnsan olmazsa sistem bir hiçtir. Sistem biziz bizim düşüncelerimiz ve yaklaşımımız herşeyi değiştirebilir. Hiçkimse anasından terörist doğmuyor unutmayın. (sözlerim yanlış anlaşılmasın sitemim devlete değil cehaletedir.)
